۷۴۸ مطلب
مسعود پزشکیان با صدور دستور به دستگاه دیپلماسی برای آغاز گفتوگو با آمریکا، نشانههایی از کاهش تنش در مسیر احتمال تقابل نظامی را آشکار کرد. در حالی که واشنگتن ناوها و جنگندههای خود را در منطقه مستقر کرده، دیپلماسی پشتپرده با میانجیگری کشورهای منطقه جریان دارد. آمریکا شروطی چون توقف غنیسازی، محدودسازی برنامه موشکی و قطع حمایت از گروههای مقاومت را مطرح کرده، در حالی که تهران این حوزهها را خطوط قرمز میداند و بازگشت به مذاکرات را در چارچوب کاهش تحریمها دنبال میکند.
قرار است گفتوگوهایی حساس میان نماینده ویژه کاخ سفید و وزیر خارجه ایران در استانبول برگزار شود؛ مذاکراتی که با میانجیگری فعال کشورهای منطقه، با هدف جلوگیری از تشدید نظامی و تمرکز بر پرونده هستهای ایران دنبال میشود. آمریکا خواهان محدودسازی غنیسازی و انتقال اورانیوم است، در حالیکه ایران بر عدم نظامیسازی و امکان توافق منصفانه تأکید دارد. همزمان، لفاظیهای تند و آرایش نظامی آمریکا، دیپلماسی را در وضعیتی شکننده قرار داده است.
در شرایطی که تنشها میان تهران و تلآویو رو به افزایش است، یک رسانه عبری از تماسها و گفتوگوهای نخستوزیر رژیم صهیونیستی با برخی رهبران عرب منطقه خبر داده؛ موضوعی که با واکنش محتاطانه و تکذیب جزئی از سوی دفتر وی همراه شده است.
این گزارش با مرور تاریخی از کودتای ۱۳۳۲ تا امروز نشان میدهد که فشار نظامی، تحریم اقتصادی و جنگ روایی، اجزای یک دستورالعمل تکرارشونده غرب علیه ایران بودهاند. نویسنده استدلال میکند تحریمها شکلی از «جنگ خاموش» هستند که هزینه ژئوپلیتیک را بر جامعه تحمیل میکنند و همزمان با سیگنالهای نظامی و اطلاعاتی، زمینه مداخله را میسازند. در این چارچوب، اسرائیل نهتنها بهدنبال تغییر نظام، بلکه تضعیف و حتی تجزیه ایران از طریق عملیات ترکیبی رسانهای، اطلاعاتی و سیاسی ترسیم میشود.
منابع اسرائیلی گزارش دادند که این نشست امنیتی در سایه تحولات منطقه برگزار خواهد شد.
یک روزنامه عبری زبان به دعوت ترامپ از نتانیاهو برای عضویت در شورای به اصطلاح صلح غزه اشاره کرد.
کانال ۱۲ تلویزیون رژیم صهیونیستی اعلام کرد که نتانیاهو ظرف ۲۴ ساعت گذشته با ترامپ تماس گرفته و درخواست تعویق حمله به ایران را مطرح کرده است.
هاآرتص مدعی شد ترامپ مجوز محدودی به نتانیاهو برای عملیات علیه حزب الله لبنان داده است.
این اسرائیل جنگی جدید را شروع نکرده، تا حد زیادی ناشی از عدم قطعیت های خودِ این رژیم بوده است. اسرائیل تصور روشنی در مورد توان تسلیحاتی ایران و راهبردهای آتی تهران در صورت تشدید تنش های منطقه ای ندارد. در واقع در نوعی فضای عدم قطعیت در مورد ایران گرفتار است. در این میان، اینکه تصور شود تل آویو منتظر چراغ سبز آمریکا بوده است، واقعبینانه نیست.
این گزارش نشان میدهد پس از «طوفان الاقصی»، روابط ترکیه و اسرائیل از تنش سیاسی به سمت تقابل راهبردی غیرمستقیم حرکت کرده است. ترکیه با حمایت از سوریه، مخالفت با سیاستهای اسرائیل و تقویت نقش منطقهای خود، بهتدریج به رقیب امنیتی تلآویو تبدیل شده است. در مقابل، اسرائیل با ائتلافسازی در شرق مدیترانه و تمرکز بر مهار ترکیه واکنش نشان میدهد. با وجود بازدارندههای جدی، تقابل ادامهدار اما غیرمستقیم محتملتر از جنگ مستقیم است.
