۴۳۴۳ مطلب
چرخش تهاجمی سیاست خارجی ترامپ به سمت آمریکای لاتین، احیای عملی «دکترین مونرو» با رویکردی سلطهجویانه را نشان میدهد؛ رویکردی که با تهدید نظامی، فشار اقتصادی و مداخله سیاسی دنبال میشود. هدف مهار نفوذ چین، کنترل مهاجرت، مقابله با مواد مخدر و بازسازی حوزه نفوذ آمریکا است، اما این سیاستِ شخصیمحور و پرتناقض، شکافهای داخلی ایجاد کرده و خطر واکنش منفی منطقهای، تقویت چین و زیان راهبردی برای خود آمریکا را افزایش میدهد.
دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی ایران به اظهارات مداخلهجویانه «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا درباره اعتراضات واکنش نشان داد.
این گزارش نشان میدهد روند صلح اوکراین بیش از هر چیز به «جنگ روایتها» گره خورده است؛ رقابتی مستقیم برای اثرگذاری بر ذهنیت دونالد ترامپ. روسیه با بزرگنمایی پیشرویها و استفاده از ارتباط نزدیک ولادیمیر پوتین با ترامپ، تلاش می کند کییف را به توافقی زودهنگام وادار کند. در مقابل، ولودیمیر زلنسکی با تأکید بر کندی پیشروی روسیه و وعدههای اقتصادی بازسازی، تلاش دارد روایت مسکو را خنثی کند و مانع تحمیل امتیاز ارضی شود.
رویارویی آمریکا با ونزوئلا پس از حمله منتسب به سیا وارد مرحلهای حساس شده، بیآنکه دولت ترامپ هدف نهایی، چارچوب حقوقی یا پیامدهای آن را شفاف کند. تشدید تدریجی تنش از فشار دیپلماتیک تا حملات محدود و استقرار نظامی نگرانی از لغزش به درگیری بزرگتر را افزایش داده است. این سیاست در پیوند با مهار مهاجرت، مقابله با دولتهای چپگرا، نمایش قدرت و احیای دکترین مونرو قرار دارد، اما ابهام حقوقی و سیاسی همچنان پابرجاست.
«صادق خان» شهردار مسلمان لندن در تازهترین واکنش به اظهارات توهینآمیز دونالد ترامپ که او را فردی «شرور و منزجرکننده» خوانده است، رئیسجمهور آمریکا را عنصری «قلدر» توصیف کرد و گفت بهترین راه مواجهه با زورگویی ایستادگی است، زیرا تسلیم شدن احترام نمیآورد.
این اسرائیل جنگی جدید را شروع نکرده، تا حد زیادی ناشی از عدم قطعیت های خودِ این رژیم بوده است. اسرائیل تصور روشنی در مورد توان تسلیحاتی ایران و راهبردهای آتی تهران در صورت تشدید تنش های منطقه ای ندارد. در واقع در نوعی فضای عدم قطعیت در مورد ایران گرفتار است. در این میان، اینکه تصور شود تل آویو منتظر چراغ سبز آمریکا بوده است، واقعبینانه نیست.
این مقاله سال ۲۰۲۵ را سالی «افشاگر» در سیاست بینالملل میداند که ضعفها و شکافهای نظم جهانی را عیان کرد. جنگ اوکراین به فرسایش راهبردی و بنبست سیاسی رسید، بحران فلسطین همچنان بدون چشمانداز حل ریشهای مدیریت شد، و رقابت میان ایالات متحده و چین به محور اصلی تحولات جهانی تبدیل شد. جهان نه تکقطبی ماند و نه به چندقطبی باثبات رسید، بلکه وارد دورهای گذار، پرتنش و بیثبات شد که در آن مدیریت بحران جایگزین راهحلهای قطعی شده است.
این گزارش نشان میدهد در سال نخستِ بازگشت ترامپ، سیاست خارجی آمریکا بیثبات، معاملهمحور و شخصیتر شده و متحدان را وادار به سازگاریهای تازه کرده است. چین با مقاومت هدفمند فشارها را خنثی کرد؛ هند پس از خوشبینی اولیه به تنوعبخشی و احتیاط راهبردی رسید؛ اروپا با خونسردی و وحدت از امتیازدهی افراطی پرهیز کرد؛ و بسیاری از متحدان، از اوکراین تا تایوان، به «بازدارندگی خودساخته» روی آوردند.
سخنگوی کرملین گفت: مسکو معتقد است که باید از هرگونه اقدامی که میتواند تنشها را در منطقه افزایش دهد، اجتناب شود. ما معتقدیم که اول و مهمتر از همه، گفتوگو با ایران باید برقرار شود و اولویت اول ما باشد.
